Oktoberfest

Oktoberfest to największe dożynki w Europie. Jest to święto piwa, na które przyjeżdżają turyści z całego świata. Każdego roku  przez 16 dni miłośnicy piwa i biesiady wypijają ponad 7,5 miliona litrów piwa i zjadają blisko 600 tysięcy  kurczaków i tyleż samo golonek.

Początki świętowania sięgają roku 1810. 12 października 1810 Ludwik I (Wittelsbach) poślubił księżniczkę Teresę Saksońską Hildburghausens. Pięć dni później odbyło się wesele, a właściwie wyścigi konne na cześć królewskiej pary oraz biesiada podczas której goście raczyli się piwem. Impreza odbyła się na łące, na obrzeżach miasta. Łąkę tą nazwano z czasem Theresienwiese (łąką Teresy – od imienia księżniczki) i dziś znajduje się w centrum miasta.

Rok później wszyscy byli zgodni, że imprezę należy powtórzyć. Stało się to okazją do ponownych wyścigów konnych oraz zaprezentowania osiągnięć rolniczych. Z każdym rokiem przybywało atrakcji, karuzeli, budek z małą gastronomią i namioty.

Od roku 1819 Oktoberfest jest organizowany przez miasto, które założyło w  stosownych dokumentach, że impreza powinna być organizowana każdego roku i za jej organizację odpowiedzialne są władze  Monachium. Każdego roku organizowany jest konkurs na plakat i na kufel zwany Maß (litrowy kufel, z którego pije się piwo podczas imprez tego typu na terenie całej Bawarii).

 

 

 

 

Tajne archiwa w Watykanie

Stojąc w Ogrodach Watykańskich nie sposób jest nie zauważyć prostokątnego placu ze złota kulą na środku. To plac Szyszki, pod którego dziedzińcem mieszczą się Tajne Archiwa. Na dwóch poziomach, w bunkrach znajdują się dokonania papieży, raporty papieskich nuncjuszy, procesy o herezję oraz 81 z 200 Złotych Bulli (to okrągły odcisk pieczęci, wyciśnięty obustronnie w ołowiu, rzadko w złocie czy srebrze, przytwierdzony za pomocą sznurka lub paska pergaminu do ważnego urzędowego dokumentu w celu stwierdzenia jego autentyczności.) Papieskich. Początki archiwów sięgają pontyfikatu Pawła V, który w 1600 roku nakazuje zgromadzić wszystkie akta w jednym miejscu. (Dotychczas były rozproszone i mieściły się na Lateranie oraz w Zamku św. Anioła). Zgodnie z decyzją papieską umieszczone zostały w orzechowych szafach, w galerii pokrytej freskami.

Niegdyś służyły papieżowi oraz Stolicy Apostolskiej, jednak teraz są tajne już tylko z nazwy. Dostęp do nich zawdzięczamy papieżowi Benedyktowi XV, który w 1922 roku nakazuje otwarcie archiwów dla prac badawczych. Nie wszystkie dokumenty są jednak udostępnione, nadal klauzulą tajności objęte są dokumenty dotyczące unieważnień małżeństw, dokumenty kanonizacyjne, obarczone protokołem tajności przez 100 lat oraz sprawozdania z procesów sądowych.

Muzea Watykańskie

Choć sam Watykan tętni życiem, to kawałek od placu św. Piotra czas się zatrzymał i został zaklęty w sztuce. Właśnie w tym miejscu możemy spotkać się oko w oko z historią świata. Muzea Watykańskie, bo to właśnie o nich mowa, są jednym z najbardziej atrakcyjnych miejsc w Stolicy Apostolskiej i jednocześnie najbogatszą kolekcją dzieł sztuki na całym świecie. W ich skład wchodzą między innymi Kaplica Sykstyńska, Stanze Rafaela i jedna z najcenniejszych na świecie kolekcji dzieł sztuki mieszcząca się w trzech renesansowych pałacach papieży: Sykstusa IV, Innocentego VIII i Juliusza II. Kolekcja ta powstaje od blisko 500 lat   i jest największą tego typu na świecie. Za datę rozpoczęcia działalności uznaje się początek renesansu – można powiedzieć, że był to rok 1506, kiedy papież Juliusz II sprowadził do Watykanu cenną rzeźbę grupę Laokoona, którą umieszcza w ogrodach. Kolekcja stopniowo zwiększała się za pontyfikatu kolejnych papieży. Mimo, że istniały już na początku renesansu to dopiero w XVIII wieku narodziły się jako instytucja z dyrektorem, służbami porządkowymi, możliwością zwiedzania ich oraz z przewodnikiem, który oprowadzał i opisywał starożytne zabytki. Największy rozwój Muzeów Watykańskich przypada na przełom XVIII i XIX wieku. Wówczas założone zostało Muzeum Pio-Clementino. Nazwa pochodzi od imion dwóch papieży Klemensa XIV, który rozpoczął jego budowę oraz od Piusa VI, który ją zakończył. W tej części muzealnej mieszczą się głównie zabytki sztuki greckiej i rzymskiej. Od tego okresu następuje nowy pogląd na sztukę. Teraz roztacza się opiekę i ochronę przed zniszczeniem arcydzieł.

Schody Hiszpańskie

Piazza di Spagna (Plac Hiszpański) jest jednym z bardziej charakterystycznych rzymskich placów. Ma kształt dwóch trójkątów o łącznej długości 270 metrów znajduje się w centrum miasta. Rozwój placu oraz okolic przypada na wiek XVI, kiedy do Rzymu przybywały niezliczone rzesze turystów i zrodziła się potrzeba utworzenia drogi, która w szybki sposób znajdzie swój kres w Watykanie. Plątanina wąskich uliczek w szybkim tempie stała się bardzo modną dzielnicą Wiecznego Miasta. I pozostaje taką do dzisiaj. W okolicznych kawiarniach bardzo często spotkać można „prawdziwych” Włochów, którzy przychodzą tutaj, aby się pokazać innym i przy okazji poobserwować innych.

Plac Hiszpański swoim kształtem przypomina muszlę noszoną przy fraku. Nazwa placu pochodzi od Palazzo di Spagna („Pałac Hiszpański”), zbudowanego w XVII wieku jako letnia rezydencja ambasadora Hiszpanii przy Stolicy Apostolskiej. Schody wybudowano w latach dwudziestych XVIII wieku, aby połączyć plac z francuskim kościołem Trinita dei Monti. 

Najsłynniejsze schody Europy mają 138 stopni. Zostały zaprojektowane przez architektów Franceska de Sanctis i Alessandra Specchi w 1721 roku. Powinny nosić nazwę Schodów Francuskich, ponieważ zostały wybudowane w latach 1723 – 1726 za pieniądze ofiarowane przez francuskiego dyplomatę Stephane’a Gouffiera, który chciał ułatwić podejście do francuskiego kościoła Trinita dei Monti. Francuzi na ich szczycie chcieli ustawić posąg Ludwika XIV, ale sprzeciwił się temu papież. Fontanna della Barcaccia (łódka) u stóp schodów została zaprojektowana przez Pietra Berniniego, mniej sławnego ojca wielkiego architekta. Fontanna została wybudowana w tym miejscu na pamiątkę powodzi, która miała miejsce w 1598 roku. Wówczas wody Tybru wyrzuciły w tym miejscu łódkę, stąd też kształt fontanny.  

Latem i wiosną schody są ozdobione kwiatami i odbywają się na nich liczne pokazy mody, zimą natomiast ustawia się na nich szopkę.

Wśród Rzymian istnieje przesąd, że na schodach nie należy jeść, ale większość turystów nie zważa na ten zabobon.

 

 

Fontanna di Trevi

Jest to chyba najsłynniejsza fontanna w Rzymie (i prawdopodobnie w całych Włoszech). Rozsławiona dzięki  filmom: „Trzy monety w fontannie” (1954) i „Dolce Vita” (1972) Felliniego, fontanna jest najbardziej widowiskowa gdy tryska strugami wody. W miejscu, gdzie znajduje się fontanna, było ponoć ujęcie wody akweduktu zbudowanego w 19 roku p.n.e. przez Agrypę. Akwedukt nosił nazwę Dziewicza Woda na pamiątkę dziewicy o imieniu Trevia (Trevi) - jedna z płaskorzeźb przedstawia Trevię, która pokazała źródło rzymskiemu żołnierzowi. Basen fontanny zaprojektował Leon Battista Albertii w 1453r. W centralnej części fontanny znajduje się posąg Neptuna – wyrywa się naprzód pośród skał i kaskady wody, na rydwanie zrobionym z muszli i ciągnionym przez konie morskie i dwa trytony. Po obu stronach Neptuna spoczywają figury Zdrowia i Obfitości. Stojący dęba koń symbolizuje wzburzony ocean i nazywany jest „narowistym”; drugi koń ucieleśnia spokój i też taki właśnie zyskał sobie przydomek. Poza tym po obu strona rzeźby widnieją mityczni bogowie  i boginie.

Koloseum

 

 

 

Amfiteatr Flawiuszów lub Koloseum to jeden z najbardziej znanych teatrów na świecie. Po włosku Coloseo pochodzi od grecko – łacińskiego wyrażenia oznaczającego „ogromny posąg” i w rzeczy samej taki właśnie jest ten obiekt – ogromny. Nazwa Koloseum pochodzi prawdopodobnie od posągu zw. Kolos Nerona, który był wykonany ze złoconego brązu.

Koloseum zostało wzniesione na planie elipsy o obwodzie 524 m, osie 188 i 156 m, arena 86 i 54 m, zawiera cztery kondygnacje o wysokość 48,5 m. W ścianach zewnętrznych znajdowało się 80 wejść zezwalających na szybkie, 6-minutowe opróżnienie widowni, na której jednocześnie mogło zasiadać ok. 50 tysięcy osób. Koloseum nie miało dachu, ale w czasie deszczu lub burzy było przykrywane płótnem, welum. Pod powierzchnią areny znajdowały się klatki na dzikie zwierzęta oraz korytarze i pochylnie.

Na inaugurację Koloseum Tytus kazał przygotować walki gladiatorów i polowania na dzikie zwierzęta. Widowiska trwały 100 dni i zginęło w tym czasie 5000 zwierząt i wiele tysięcy gladiatorów. W pierwszych wiekach chrześcijaństwa ginęli tu również chrześcijanie rzucani na pożarcie dzikim zwierzętom.

Od początku Koloseum stało się symbolem miasta i jego życia. Po napaści Normanów stało się kopalnią materiału do budowy prawie całego miasta.  W 1744 roku, aby zapobiec dalszej dewastacji zabytkowego obiektu ogłoszono Koloseum miejscem, które jest uświęcone krwią męczenników chrześcijańskich i to doprowadziło do przerwania dalszego wandalizmu. Benedykt XIV, aby uratować to co pozostało, postanowił uświęcić amfiteatr odprawiając w nim Drogę Krzyżową i umieszczając w centrum Koloseum krzyż. Ponad pół wieku temu został usunięty i dopiero w 1926 roku powrócił na swoje stare miejsce, które przez historię zostało związane z imieniem tysięcy męczenników, którzy oddali życie w imię wiary chrześcijańskiej na oczach tysięcy widzów.

 

7 lipca 2007 roku Koloseum zostało ogłoszone jednym z siedmiu nowych cudów świata.

 

Gwardia Szwajcarska

Guardia Svizzera Pontificia



Gwardziści zostali sprowadzeni do Watykanu przez papieża Juliusza II, 22 stycznia 1506 roku. Powodem był fakt, że papież przestał ufać rzymskiej gwardii szlacheckiej, która była uwikłana w liczne  intrygi. Do Watykanu przybyło 150 żołnierzy, którzy już tego samego dnia złożyli przysięgę wierności papieżowi i rozpoczęli służbę. Obecnie gwardia liczy 110 gwardzistów i pełni funkcję przybocznej straży papieża.

 

Dlaczego Szwajcarzy?

Po pierwsze Szwajcarzy uważani byli za zdyscyplinowanych, dzielnych i wiernych żołnierzy. Po drugie modne było posiadanie szwajcarskiej formacji wojskowej.

 

Tylko jeden raz w historii Papieska Gwardia Szwajcarska uczestniczyła w walkach, w trakcie słynnego Sacco di Roma, 6 maja 1527 roku. 189 gwardzistów walczyło z niemieckimi oddziałami cesarza Karola V, w obronie papieża Klemensa VII, któremu udało się uciec do Zamku św. Anioła. W walkach zginęło wówczas 147 Szwajcarów. Na pamiątkę tego wydarzenia dzień 6 maja jest świętem Gwardii Szwajcarskiej. Tego dnia 30 młodych, w wieku od 19 do 30 lat, mających za sobą podstawową służbę wojskową w szwajcarskim wojsku, katolików i do tego kawalerów składa uroczystą przysięgę - "Przysięgam wiernie, lojalnie i z honorem służyć papieżowi i jego prawowitym następcom poświęcając im wszystkie siły, a gdy nadejdzie potrzeba, oddać życie w ich obronie".

Michał Anioła - projektantem mody?

Michelangelo Buonarroti był wybitnym włoskim malarzem, rzeźbiarzem, architektem, poetą Renesansu, ale wbrew powszechnej opinii, nie był projektantem mundurów Watykańskiej Gwardii Szwajcarskiej. Obecne mundury zostały zaprojektowane w 1914 roku przez komendanta gwardii i nawiązują do pierwszych mundurów, w których w XVI wieku przybyli pierwsi Szwajcarzy do Watykanu. Rozróżnia się dwa rodzaje umundurowania - mundur nocny o jednolitej barwie (granatowy z białym kołnierzykiem i białymi rękawiczkami) oraz bardziej znany mundur dzienny - w barwach toskańskiej rodziny Medyceuszy, z której pochodził papież Klemens VII.