Wenecka gondola

Myśląc o Wenecji nie sposób zapomnieć o przystojnych Włochach ubranych w granatowe - białe lub czerwono - białe koszule, czarne spodnie i słomiany kapelusz z granatową bądź czerwoną wstążką. Są to gondolierzy, którzy przewożą turystów po wąskich kanałach Wenecji. Jest to głównie męskie zajęcie przekazywane z ojca na syna, choć obecnie jest jedna kobieta w Wenecji, która para się tym tradycyjnym zajęciem.

Gondole niegdyś służyły do przewozu towarów do palazzo (Pałac Dożów) i były głównym środkiem transportu. Dziś przewozi się nimi wyłącznie turystów, jednak należy pamiętać, że nie jest to tania atrakcja – przejazd trwający około 45 - 60 minut to wydatek rzędu 90-100 Euro. Cena jest „dostosowana” do wartości gondoli (ok. 15 000 -20 000 dolarów), która jest ręcznie wykonana z dziewięciu gatunków drewna (mahoniu, dębu, brzozy, wiązu, modrzewia, lipy, czereśni, jodły i orzecha) metodami, które przyjęto pod koniec XIX wieku. Budowa gondoli trwa około 3 miesięcy, gdyż składa się ona z 280 drewnianych części i jest siedmiokrotnie malowana czarnym lakierem, któremu zawdzięcza swój połysk. Długa na 10,87 i szeroka na 1,42 łódź ma asymetryczny kształt kadłuba, który równoważy ruchy jednego wiosła. Poza tym lewa burta jest szersza o 24 cm, co powoduje, że nie kręci się ona w kółko. Do roku 1562 wszystkie gondole były bogato zdobione, obite drogimi tkaninami i wyłożone poduszkami. Dzisiejsze gondole, które spotyka się na każdym kroku w Wenecji są czarne, mają hippokampusy (konie morskie) na obu burtach i ferro (metalowa ozdoba na dziobie składająca się z sześciu zębów symbolizujących dzielnice Wenecji i zakończona szerokim elementem przypominającym nakrycie głowy doży) na dziobie.

Rzadko spotykane są gondole ceremonialne – pogrzebowe – ozdobione złoconymi aniołami, oraz ślubne – przykryte czarnym baldachimem (felze) i ozdobione kwiatami.